Jantine Kriens
Eefjepleij

Ik heb dit weekend ‘Juf met staarten op een zwarte school’ van Eefje Pleij gelezen. Het zou een verplicht boek moeten zijn voor alle studenten van de PABO en voor iedereen die zich weert in het integratiedebat. Als ‘tutje uit het Gooi’ ging ze zeven jaar geleden werken op een zwarte school in Bos en Lommer. Geen grote verhalen over integratieopdrachten maar de gewone dagelijkse ergernissen en ontroerende momenten.  Haar eigen angsten en vooroordelen legt ze op een onnadrukkelijke manier aan ons voor en grote oplossingen heeft ze niet. Heel mooi vind ik hoe ze door het boek heen haar verhouding tot de moeders met hoofddoeken beschrijft. Aanvankelijk is het ‘een groep hoofddoeken’. na verloop van tijd gaat ze de individuele vrouwen onderscheiden en leert ze het verschil kennen tussen de moeder van Metin en de moeder van Fatima. Ze beschrijft hoe ze aanvankelijk vond dat de moeders zich verschuilen achter hun geloof, hun cultuur en hun man. En ze verwijt de moeders dat ze niet vaker komen en mee helpen op school, net zoals haar eigen moeder dat deed. Langzamerhand gaat ze de onzekerheid van de vrouwen zien en ontdekt ze dat de moeders respect en vertrouwen denken te tonen door zich niet te bemoeien met de leerkrachten. Maar ze blijft authentiek boos als de moeders hun kinderen inschakelen om met haar te praten en ze is ronduit geschokt als ze op de markt  een ‘vrouw zonder gezicht’tegenkomt. “Als haar hoofd mijn kant uitdraait, zie ik dat alleen de sjaal bij haar ogen doorschijnt. Aan haar hand heeft ze een kin. Ongelooflijk om buiten nooit je moeders glimlach te zien als ze naar je kijkt. Ik neem me voor nooit een oudergesprek te doen met iemand die geheel gesluierd is”. Dit boekje lezen en er samen over praten is beter dan duizend handreikingen.  

maart 2004